قمر مشتری میزبان 3میلیون تن موجود زنده!
مطالعات پژوهشگران از وجود اقیانوسی از آب زیر سطح اروپا، قمر مشتری حکایت دارد. تازه ترین محاسبات، وجود ذخایر عظیم اکسیژن را در این اقیانوس پیش بینی می کند که برای زندگی 3 میلیون تن شبه ماهی کافی است. به نظر می رسد زیر لایه های سطحی یخ زده اروپا، کوچک ترین
و درخشان ترین قمر گالیله ای سیاره مشتری، اقیانوسی به عمق 160 کیلومتر
بدون داشتن هیچ گونه خشکی نهفته باشد.
به گزارش نشنال جئوگرافی، بر اساس یک تحقیق جدید و جنجال برانگیز،
این اقیانوس فرازمینی می تواند صدها برابر اکسیژن بیشتری در مقایسه با مدل های ارائه شده قبلی داشته باشد. این مقدار اکسیژن برای حمایت از نمونه های زیادی از حیات از جمله جانوران میکروسکوپی کافی است. ریچارد گرینبرگ، از اعضای هیات علمی دانشگاه آریزونا معتقد است که به طور نظری، حداقل 3 میلیون تن موجود ماهی مانند می توانند در سراسر این اقیانوس زیرسطحی اروپا زندگی کرده و نفس بکشند. این موجودات که به آنها شبه ماهی نیز گفته می شود، از پلانگتون ها بزرگ ترند
و ماهی های واقعی و نسل کنونی ماهی ها را به وجود آورده اند. گرینبرگ که ماه گذشته تحقیقات خود را در نشست بخش علوم نجومی انجمن اخترشناسان آمریکا ارائه کرده، گفت: « البته هیچ مدرکی مبنی بر وجود حیات در این منطقه نداریم، اما می دانیم شرایط فیزیکی برای این مسئله مهیاست.»
تیموتی شانک، بوم شناس ملکولی دریاهای عمیق و عضو موسسه اقیانوس شناسی وودزهول در توضیح این ایده گفت: « براساس اطلاعاتی که از این قمر شگفت انگیز داریم، بخش هایی از مناطق دریایی اروپا شبیه آب های گرم و عمیق اقیانوس های زمین است. اگر هیچ حیاتی بر روی اروپا وجود نداشته باشد، من به شدت متعجب خواهم شد».
با وجود ارزیابی های جدید و امیدوارکننده، شرح چگونگی شکل گیری حیات روی اروپا خیلی زود است. از این رو به اطلاعات دقیق تر و بیشتری لازم است تا بفهمیم مواد و ترکیبات گازی که در یک ترکیب پیچیده شیمیایی درگیر شده و مواد جدیدی خلق می کنند، چگونه روی قمر اروپا پخش شده اند و چطور تاریخ زمین شناسی این قمر ممکن است به حیات انجامیده باشد. شاید این اطلاعات به زودی توسط مدارگرد جدید ناسا به زمین ارسال گردد.
سطح درخشان اروپا
در سال 1610 میلادی، گالیلئو گالیله، اخترشناس ایتالیایی قمر اروپا را کشف کرد. اما سال ها پس از این موضوع یعنی در سال 1995 بود که فضاپیمای گالیله به سیاره مشتری رسید و محققان توانستند جزئیات سطح این قمر را به دقت بررسی کنند.چیزی که فضاپیمای گالیله کشف کرد، آن قدر جالب بود که ناسا در سال 2003 این فضاپیما را عمداً به سطح مشتری کوبید تا یکی از بهترین کشفیات خود، یعنی اقیانوس آب و یخ شور زیرزمینی اروپا را با میکروب های
 احتمالی سوار بر گالیله آلوده نکند.با وجود این که فضاپیمای گالیله مستقیماً اقیانوسی را مشاهده نکرده، محققان بر اساس قدمت، ترکیبات و ساختار سطح یخ زده قمر، کاملا اطمینان دارند که چنین اقیانوسی وجود دارد. سطح صاف و یکدست اروپا با حاشیه هایی تاریک و مورب آسیب دیده
که نشان می دهد سطح این قمر بوسیله نیروهای جزر و مد عظیمی، کشیده یا جمع شده است.گرینبرگ در توضیح این مسئله می گوید: «ما امواج روی زمین را همان چیزهایی می دانیم که در کنار سواحل مشاهده می کنیم. اما جاذبه خورشید و ماه در مقیاس بسیار وسیع تر می تواند کل زمین را بفشارد یا بکشد. قمر اروپا نیز که به بزرگی ماه خودمان است، دچار جزر و مد می شود، اما نه تنها از سوی خورشید، بلکه از طرف مشتری غول پیکر».حرارت درون این قمر آن قدر هست که آب ها
را در زیر سطح خود به شکل مایع نگه دارد. این مایع از شکاف های سطح یخ زده به بالا حرکت می کنند و دوباره روی قمر یخ می زنند. یخ های
قدیمی تری که به زیر سطح منتقل می شوند، در گرمای موجود ذوب و به آب تبدیل می شوند. به این روند بازسازی یخ گفته می شود.
زمان رشد
گرینبرگ نظریه  خود را این طور ارائه می دهد: «چند میلیون سال پس از آغاز روند بازسازی یخ، میزان اکسیژن در اقیانوس های اروپا به میزان کنونی می رسد که خیلی بیشتر از مقدار اکسیژن موجود در اقیانوس های زمین است.»
به عقیده گرینبرگ، این بازه زمانی فرصت به وجود آمدن حیات اولیه را روی اروپا فراهم می کند. چنان چه می دانیم، حیات نخستین می بایست در غیاب اکسیژن تشکیل شود تا مولکول های دی.ان.ای بتوانند خود را شبیه سازی کنند. چنین تأخیری برای شکل گیری مواد و ساختارهای ژنتیکی مورد نیاز است؛ اما بعد و در حضور اکسیژن، ارگانیسم های زنده فرصت مبارزه برای بقا پیدا خواهند کرد.نظریه گرینبرگ در مورد تشکیل حیات در اقیانوس های اروپا بسته به این مسئله است که بازسازی یخ ها با سرعتی ثابت انجام گرفته باشد. در این مورد، یک چرخه 50 میلیون ساله مد نظر است. اما محققانی چون رابرت پاپالاردو، معتقدند سرعت تشکیل اکسیژن در این قمر یکنواخت نبوده است. پاپالاردو، محقق ارشد آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، جی.پی.ال در پاسادنای کالیفرنیا می گوید: «شاید 50 میلیون سال پیش سرعت تشکیل اکسیژن بسیار زیاد بوده و سپس در دوره های اخیر این سرعت کاهش یافته و اکنون روند کندی را در پیش گرفته باشد».
به هر حال برای برخی محققان حتی وجود میکروب ها آن قدر حائز اهمیت است که همچنان به دنبال راهی برای تحقیقات بیشتر هستند. در زمین، برخی میکروب ها می توانند در گازهای منتشر شده از شکاف ها رشد و نمو کنند. در قمر اروپا چنین ترکیباتی می توانند اساس یک چرخه غذایی باشند که با وجود اکسیژن، به یک حیات پیچیده تر ختم می شوند.
مقصد: اروپا
گام بعدی ناسا در اکتشاف اروپا ممکن است یک مدارگرد باشد تا یک اقیانوس پیما. این مأموریت قرار است با همکاری آژانس فضایی اروپا انجام گیرد. با این حال چنین مأموریتی مشکلاتی را نیز به همراه خواهد داشت. مشتری و قمرش اروپا در نزدیک ترین حالت، 630 میلیون کیلومتر
 با زمین فاصله دارند و رسیدن به آنجا با فناوری های کنونی بشر ممکن است 5 تا 6 سال طول بکشد.در چنین فاصله ای، نور کافی برای تأمین انرژی یک فضاپیمای خورشیدی وجود ندارد؛ پس این کاوشگر باید سوخت هسته ای به همراه داشته باشد. همچنین باید با تشعشعات رادیویی سیاره مشتری و قمر آیو نیز که باعث نابودی مدارگرد می شود، مقابله کرد. بنابراین اگر خوش شانس باشیم، فضاپیما تنها برای چند ماه می تواند
 در مدار قمر گردش کند.به عقیده پاپالاردو، این مأموریت می تواند
اطلاعات خوبی در مورد حیات پیچیده در اروپا به ما بدهد. اما به گفته وی این جنبه مثبت ماجرا است.

6 ترفند
 برای یافتن موجودات فضایی
جستجو به دنبال حیات فرازمینی با تمرکز برگوش دادن به سیگنال های رادیویی که ممکن است به شکل عمدی از سوی موجوداتی هوشمند در خارج از زمین به سوی ما فرستاده شوند ادامه دارد. اما حتی اگر این تمدن های بیگانه هیچگونه تلاشی در جهت برقراری ارتباط با ما انجام ندهند، بازهم فعالیت های آنها می تواند نشانه هایی قابل ردیابی برجای گذارد. در اینجا به بررسی برخی از این مهمترین نشانه های قابل ردیابی که توسط ریچارد کاریگان ازآزمایشگاه شتاب دهنده های
بین المللی درایلی نویز به چاپ رسیده است خواهیم پرداخت.
1 – به دلیل وجود نورهای مصنوعی، شهرهای کره زمین در شب از فضای خارج از سیاره قابل رویت می باشند، از اینرو این امکان وجود دارد که سیارات فراخورشیدی متمدن و قابل سکونت نیز دارای اینچنین آلودگی های نوری باشند.
اما پیدا نمودن چنین موضوعی شاید آنقدرها هم آسان نباشد چراکه اگر تمامی نیروی الکتریکی سیاره برای تولید نور به خدمت گرفته شود، باز هم هزاران بار ضعیف تر از یک بازتاب از نور خورشید بر سطح زمین می باشد.
    2- ما قادر هستیم تا به دنبال شواهدی دال برآلوده کننده های شیمیایی در اتمسفر این سیارات فراخورشیدی باشیم. ترکیبات مصنوعی از قبیل chlorofluorocarbons یا CFS می توانند اثراتی از خود بر جای گذارند که مشاهده آن از فواصل بسیار دور را امکانپذیر می سازد. با توجه به این نکته که CFS ها به شکل قابل ملاحضه ای پرتوهای مادون قرمز را در طول موج های مشخصی جذب می نمایند، این امکان وجود دارد تا CFSها حتی زمانی که درصد تمرکز آنها کمتر از یک تریلیون بوده نیز قابل شناسایی باشند. اما برای ردیابی چنین گزینه ای نیازمند تلسکوپی فوق العاده
حساس و بسیار فراتر از تجهیزات امروزی
می باشیم.
3 – به گفته ریچارد کارگان، شکستن اتم ها درطی یک فرآیند اتمی ستاره ای، می تواند باعث آزاد سازی مقادیر بسیار عظیمی از عناصر نادراز جمله تکنتیوم و نئودیمیوم شود که امکان رویت و شناسایی آن دریک نور ضعیف ستاره ای وجود دارد. اما ساخت چنین اثری به دست هوشمندان فضایی نیازمند حجم بسیار عظیمی از این مواد می باشد (برای مثال 100000 تن از تکنتیوم بر طبق برآورد Guillermo Lemarchand از دانشگاه ملی کویلمز در آرژانتین) و این در حالیست که کل راکتورهای هسته ای زمین درطی قرن اخیر تنها 100 تن تکنتیوم تولید نموده اند.
4 – این امکان وجود دارد که یک تمدن در بیرون از محیط زمین خود را به شکلی از شاهکارها و کارهای برجسته عظیم مهندسی که گوی های دایسون نامیده می شوند به عرصه نمایش گذارد. این ساختارهای فرضی پیله ای شکل بوده و قادر به جمع آوری انرژی خورشیدی می باشند. یک گوی دایسون قادر است به شکل کامل و یا بخشی ازنور قابل دید یک ستاره را بلوکه نماید. حال با توجه به این نکته که گوی در اثر تابش ستاره گرم
می شود امکان تشخیص پرتوهای مادون قرمز بازتاب شده از سطح آن وجود دارد.ستاره شناسان تاکنون موفق به کشف هیچگونه " گوی دایسون" به شکل مشخص نشده اند و چند نامزدی که احتمال تعریف آنها با این پدیده وجود دارد، این امکان را نیز دارا می باشند که تنها ابرهایی از گاز هیدروژن و گردوغبار مربوط به ستاره های پیر و حتی
سیارک ها باشند.
5 – به جای بلوکه نمودن نور مربوط به یک ستاره، یک تمدن فرا زمینی ممکن است گوی های دایسون را در اطراف ستاره های بسیاری بسازد و دست به ساخت تکه تاریک برجسته ای به نام حباب فرمی (Fermi bubble) در خانه کهکشانی خود بزند. درست مانند گوی های دایسون منفرد، حباب های فرمی نیز به تابش گرما پرداخته و خود را با پرتوهای مادون قرمز آشکار می سازند.
اما پیدا نمودن آنها هنوز نیازمند مهارت بالایی می باشد. کهکشان های مارپیچ مانند کهکشان های
 فرفره ای سرشار از گرد و غبار و شکاف های
 تاریک می باشند. کهکشان هایی که به شکل طبیعی دارای نور یکنواخت تری می باشند، مانند کهکشان های بیضی شکل، نامزد های بهتری برای یافتن حیات فرازمینی می باشند.
6 – این احتمال وجود دارد که یک تمدن پیشرفته دست به اصلاح و ایجاد تغییراتی در ستاره مادر خود نماید تا خانه سیاره ای خود را به شکل قابل سکنی درآورد. همانطور که سن ستارگان و مصرف هیدروژن در هسته آنها تحلیل می رود، متورم شده و به غول های قرمز تبدیل می شوند، و ازین رو می توانند سیارات مجاور خود و حیات را در این مکان ها به خطر انداخته و غرق نمایند.
یک تمدن تکامل یافته می تواند با پیدا نمودن راهی برای تمدید زندگی یک ستاره، دست به جلوگیری از وقوع این بلایا زند. انجام چنین موضوعی نیازمند یک تلاش شگفت آور و فوق العاده
عظیم در جهت تغییر شرایط درونی یک ستاره
 می باشد. برای مثال آمیختن هیدروژن استفاده نشده از بخش بیرونی یک ستاره با هسته، برداشتن بخشی از مواد ستاره، و یا تنظیم نرخ چرخش ستاره، به منظور تغییر فشار درونی آن می توانند به تغییر شرایط درونی یک ستاره بیانجامند. اینچنین مداخلاتی به ستارگان مشخصات غیرمعمولی اعمال می نماید و ازینرو شواهدی بر وجود
تمدن های قدرتمند بیگانه را برای ما به عرصه نمایش خواهد گذاشت.

آیو، جهنم یخ زده
در چهارصدمین سالگرد کشف قمرهای دور مشتری، فضاپیماهای ساخته دست بشر توانسته اند تصویری کامل از قمرهای دوردست منظومه شمسی تولید کنند و چشمان ما را به شگفتی های این دنیاهای عجیب باز کنند.
اقمار سیارات منظومه شمسی اگرچه از نظر اندازه سر تعظیم در برابر سیارات فرود می آورند، اما از نظر خصوصیات عجیب و غریب خود، اغلب این والدین بی احساس را تحت الشعاع قرار می دهند. قمرهای مشهور منظومه شمسی از نظر تعداد، به نسبت 20 به 1 بیشتر از سیارت آن هستند و تنوع قابل توجهی را نیز از خود نشان می دهند. برخی از این دنیاها مانند تیتان، پیچیده تر از هر سیاره ای هستند. برخی دیگر از این قمرها مانند دنیای یخ زده اروپا، می تواند پناهگاهی برای حیات احتمالی باشند.به گزارش نیوساینتیست، امسال چهارصدمین سالگرد کشف چهار قمر بزرگ مشتری توسط گالیله است. کشفی که در یک لحظه، تعداد قمرهای شناخته شده را برای انسان 5 برابر کرد. به همین بهانه، استفان باترزبی نگاهی به بعضی از داغ ترین، سردترین، و در یک کلام، عجیب ترین دنیاهایی انداخته است که تاکنون توسط بشر کشف شده است.
پیتزایی به بزرگی ماه
با سحطی پر از حفره و لرزش های مداوم ناشی از فورانات آتشفشانی، آیو جهنم آتشین منظومه شمسی محسوب می شود. علی رغم سرمای کافی برای پوشاندن سطح قمر با لایه هایی
از دی اکسید گوگرد منجمد وجود دارد، این قمر داخلی بزرگ مشتری، آتشفشانی ترین دنیای شناخته شده منظومه شمسی است. این قمر از سطحی که تنها یک دوازدهم سطح زمین مساحت دارد، 100 برابر بیشتر از تمام آتشفشان های زمین گدازه به بیرون پرتاب می کند. سطح آیو به واسطه وجود چشمه های جوشان صخره های مذاب، چهره ای لکه لکه دارد. بزرگ ترین این دریاچه ها که «لوکی پاترا» نامیده
می شود، بیش از 200 کیلومتر عرض دارد.
در سطح این قمر، ماگما با اعمال فشار ناگهانی راه خود را از بین شکاف های موجود در پوسته صخره ای باز می کند و خطوطی از مواد مذاب را تشکیل می دهد که 50 کیلومتر یا بیشتر طول دارد. فضاپیمای نیوهورایزنز  ناسا، تصویری حرارتی از یکی از این رودخانه  های آتشین را در سال 2007 میلادی، در حین سفر خود به سمت پلوتو و هنگام عبور از کنار مشتری، ثبت کرده است.برخی از فوران های آتشفشانی آیو آنقدر شدید هستند که توده عظیمی از گاز و خاکستر را به ارتفاع 500 کیلومتر به داخل فضا پرتاب می کنند. این اتفاق وقتی رخ می دهد
که یک جریان مواد مذاب، لایه های سطحی دی اکسید گوگرد منجمد را تبخیر کند؛ و یا گاز محلول موجود در ماگما با تشکیل حباب، توده های پرسرعت مواد مذاب را از سطح سیاره به خارج پرتاب کند.
تمام این رفتارهای خشن آتشفشانی، نتیجه جاذبه هم زمان مشتری و دو خواهر آیو، اروپا و گانیمد است. مدت گردش مداری این قمرها دقیقاً 2 و 4 برابر گردش مداری آیو هست. در نتیجه، این سه قمر به طور متناوب در یک خط قرار می گیرند.
در طول زمان کشش گرانشی آرام این اجتماع دوره ای، مدار آیو را تدریجاً به صورت بیضوی درآورده است.
هنگامی که آیو این مدار را طی می کند، تأثیر جاذبه مشتری بر روی آیو قوی و ضعیف می شود. تنش های ناشی از این پدیده طی فرایندی که گرمایش جزر و مدی نامیده می شود، قمر را از درون گرم می کند. این اثر بر روی آیو چنان قدرتمند است که می تواند صخره ها را ذوب کند و آتشفشان ها
را به وجود آورد.
چنین شرایط آتشفشانی شدیدی ممکن است در عالم بسیار متداول باشد. به عنوان مثال، سیاره  COROT که جدیداً کشف شده است، دارای مداری بسیار نزدیک به ستاره مادر است و کشش گرانشی بسیار قدرتمندی را تحمل می کند. اگر مدار آن تنها اندکی بیضوی باشد، گرمایش جزر و مدی کافی برای تبدیل این سیاره به یک دنیای آتشفشانی وجود دارد. بنابراین آیو می تواند تصویری اجمالی از شرایط موجود بر روی میلیون ها سیاره فرازمینی را در اختیار ما قرار دهد.
   با این وجود، به نظر می رسد که آیو در حال سرد شدن است. دلیل این امر نیز به احتمال زیاد ناشی از کاهش تدریجی حالت بیضوی مدار آن، نسبت به زمان های گذشته است. ده ها
یا شاید صدها میلیون سال بعد، تشدید مداری اروپا و گانیمد باعث خواهد شد که آیو در یک مدار تقریباً دایروی، بدون گرمایش جزر و مدی قرار گیرد. بنابراین روزی فرا می رسد که از آتشفشان های آیو، جز نامی در خاطره ها چیزی باقی نخواهد ماند.

جوان ترين ستاره كائنات
شناسايي شد
دانشمند ان دانشگاه هاي ييل و هاروارد با استفاده از تلسكوپ اسپيتزر سازمان فضايي آمريكا (ناسا)، جديدترين و جوان ترين ستاره در كائنات را شناسايي كرده اند .
اختر شناسان در اين دو دانشگاه سرشناس آمريكايي، جوان ترين
ستاره اي را كه تاكنون شناسايي شده در منطقه شكل گيري ستاره اي
موسوم به «پرسئوس» كشف كرده اند.
اين ستاره حدود 800 سال نوري يا بيش از چهار هزار و 700 تريليون
مايل از كهكشان راه شيري فاصله دارد.
با وجود اندازه بسيار كوچك، دانشمندان معتقدند كه تصوير اين ستاره موسوم به «L1448-IRS2E» را درست در لحظه تولد آن به دست آورده اند. به گفته دانشمندان اين مفصل ترين تصويري است كه تا اين تاريخ از تولد يك ستاره تهيه شده است و با چشم غير مسلح يا توسط اخترشناسان آماتور قابل رويت نيست.
به گزارش روزنامه تلگراف، به دليل اندازه بسيار كوچك ستاره، دانشمند ان معتقدند كه اين ستاره در اولين مراحل رشد و شكل گيري خود است.

چگونه مي توان درون
 يك سياهچاله را مشاهده كرد؟
گروهي از دانشمندان اختر فيزيك، فرمول جديدي را طراحي كرده اند كه نشان مي دهد، چگونه مي توان درون سياهچاله ها را مشاهده كرد.
با اين تئوري جديد شايد بتوان به درون يكي از عجيب ترين
و ناشناخته ترين نيروهاي قدرتمند در كائنات كه سياهچاله ها هستند، خيره شد. تد جاکوبز، محقق دانشگاه مريلند و توماس سوتي ريوس از دانشگاه كمبريج آنچه را كه لازم است، براي مشاهده درون يك سياهچاله در اختيار داشته باشند، مورد آزمايش قرار دادند كه البته فراتر از يك مرز تئوريك موسوم به افق رويداد است. افق رويداد منطقه اي است كه در آن جاذبه يك سياهچاله بسيار شدت مي يابد، به طوري كه هيچ چيز از چنگال آن قابل گريز نيست.
اين منطقه همچنين ساير فعاليت هاي داخلي سياهچاله را پنهان مي سازد.
محققان معتقدند با برداشتن اين منطقه جنبه هاي جالبي از فيزيك عجيب سياهچاله بر ملا شده و امكان دستيابي به فيزيك غير قابل رصد جاذبه كوآنتومي فراهم مي شود.
به گزارش شبكه خبري اي بي سي، جاكوبز و دستيارش معتقدند كه افق رويداد در واقع يك سانسور كيهاني براي پديده هاي دروني سياهچاله است.
محققان تصور مي كنند، اگر شما بتوانيد از سفر به درون منطقه افق رويداد در درون سياهچاله جان سالم به در ببريد، تأثيرات و انفعالات نوري غير معمولي را مشاهده خواهيد كرد.

تصویر جدید هابل از دلواپسی
 بچه ستارگان راه شیری
تلسکوپ فضایی هابل تصویر جدیدی از ستارگان تازه متولد شده ای را در یک خوشه ستاره ای در کهکشان راه شیری تهیه کرده است که نشان می دهد این ستارگان به روشی مضطرب حرکت می کنند.
این تصویر که با جزئیات و وضوح تصویر تهیه شده است نشان می دهد ستارگان جوان این خوشه به روشی حرکت می کنند
که با هیچ یک از تئوریهای فعلی درباره تکامل خوشه های ستاره ای سازگار نیست.
محققان موسسه پلانک آلمان و دانشگاه کلن به این نتایج دست یافتند.
این خوشه ستارگان جوان که NGC 3603 Young Cluster نام دارد در فاصله 20 هزار سال نوری از زمین در سحابی NGC 3603 واقع شده است.
جرم این خوشه در حجمی به قطر سه سال نوری 10 هزار برابر جرم خورشید است و به همین علت یکی از متراکم ترین خوشه های ستاره ای کهکشان راه شیری به شمار می رود.
این ستاره شناسان در این خصوص اظهار داشتند: "این اولین بار است که ما موفق شدیم با دقت بسیار بالا حرکات ستارگان را در یک خوشه ستاره ای تا این حد متراکم اندازه گیری
کنیم. اندازه گیریهای ما با دقت زاویه 27 میلیونیم ثانیه کمانی بر سال است."
این زاویه بسیار کوچک برابر با قطر یک تار موی انسان است که از فاصله 700 کیلومتری دیده شود. "ثانیه کمانی" واحد اندازه گیری زوایای اجرام آسمانی است. این کوچکترین واحد اندازه گیری است که برای تعیین زوایا استفاده می شود. 60 ثانیه کمانی برابر با یک دقیقه کمانی است.
ستارگان از فروپاشی یک توده غول پیکر از گاز و گرد و غبار متولد می شوند. زمانی که توده به اندازه کافی متراکم و بزرگ شد مثل مورد NGC 3603، فرایند تشکیل ستارگان بسیار سریع و فشرده انجام می شود.بیشتر ماده داخل توده صرف جمع کردن ستارگان جوان بسیار گرم می شود. در مرحله پایانی این فرایند، خوشه های متراکم ستارگان بزرگ می توانند به شکل یک خوشه کروی ظاهر شوند. ستارگان داخل این خوشه ها می توانند برای میلیاردها سال در کنار هم بمانند.
براساس گزارش PhysOrg، این ستاره شناسان در مدت دو سال تحقیقات، سرعت دقیق بیش از 800 ستاره جوان این خوشه را اندازه گیری و کشف کردند که سرعت این ستارگان مستقل از جرم آنها است.
به گفته این دانشمندان، این خوشه ستاره ای بیش از یک میلیون سال قبل تشکیل شده است.
 
كشف غاري اسرار آميز در سياره مريخ
گروهي از دانشمندان رشته اخترفيزيك در كاليفرنيا يك غار اسرار آميز را روي سياره مريخ كشف كرده اند.
اين كشف به عنوان بخشي از يك پروژه تحقيقاتي براي مطالعه و بررسي روي تصاوير به دست آمده توسط فضا پيماي مدار گرد سازمان فضايي آمريكا (ناسا) به دور سياره سرخ صورت گرفته است.
اين گروه از محققان در واقع نور آسمان مريخ را از درون سوراخي در سقف يك غار بر روي اين سياره مشاهده كرده اند.
به گفته گلين كوشينگ، دانشمند تحقيقات ژئولوژيك آمريكا اين سوراخ روي مريخ درست شبيه به موارد مشابه ديگري است كه در ساير مناطق اين سياره در سال 2007 كشف شده بودند.
به گزارش سايت اسپيس، تصور مي شود كه اين غارها حاصل فعاليت هاي آتشفشاني روي سياره سرخ باشند.
اين تصاوير دستاورد مدارگرد مريخي اديسه هستند كه از ابزار سامانه تصويربرداري انتشارات حرارتي خود براي اين كار استفاده كرده است.