سارا

توی گوشی تلفن خبری نبود. اما احساس می کردم وسط توفان ایستادم و باد روسری و مانتوم را دور تنم می پیچد، گره می زند یا که انگار می خواهد بکند و ببرد.

گوشی تلفن را دست به دست کردم، و شنیدم صدایی بغل گوشم گفت: اوف چه گرمه!

مغزم مثل یک پروژکتور قدیمی قر و قر تصویرهای بی صدایی را از خاطرم گذراند. شانه به شانه اش می رفتم. یک سر و گردن کم داشتم، تا هم قدش بشوم. انگشت هایم لای انگشت هایش گره خورد. ولی او دستش را کشید و به بهانه شانه کردن موهایش، بردش بالا. دست آن بالا بلاتکلیف ماند و موها را شانه نکرده برگشت پایین. نمی دانم چرا غریبه گی می کرد. توی تاکسی هم خودش را جمع کرد و چسباند به در. وقتی که پیاده شدیم، نگاهمان را از آدم های کوچه که زل زل تماشامان می کردند؛ دزدیدیم. اما هر چه تند می رفتیم، نمی رسیدیم به خانه، کوچه انگار کش آمده و دراز شده بود. جانم بالا آمد تا کلید را توی قفل چرخاندم و در را باز کردم.

خانه ساکت بود و خالی، پسرم دیشب بعد از اینکه خوب، دادهایش را کشید، ساکش را برداشته و رفته بود. اما باز بی اختیار روی جاکفشی دنبال کفشش گشتم؛ نبود!

یک راست رفتم توی آشپزخانه و زیر کتری را روشن کردم. سوت کتری با صدای استکان هایی که توی سینی گذاشتم به گوشم مثل آواز آمد.

تا مرا دید که می آیم پاهایش را توی سینه جمع کرد و نگاهش را که روی تلویزیون سیاه کوچک گوشه هال خیره مانده بود، انداخت به فرش قرمز زیر پایش. سرم داغ بود و دست هایم یخ! نمی دانم شاید رنگم هم پریده بود، که صورتم داشت این جور مور مور می کرد.

***

به آینه توی اتاق گفتم: تو رو خدا فقط یه امشب صورتمو پُرتر نشون بده. عکس کوچکش را از توی کیف درآوردم و گذاشتمش کنار آینه. نگاه سبزش که خیره عکاس بود، ته دلم را لرزاند.

روبه رویش ایستادم، داشت چای می خورد سرش را بلند کرد به او نزدیک شدم و...

***

صدای زمختی توی گوشم داد زد: الو... الو بفرما

گفتم: الو سلام، منم سارا، زن ستار دوباره صدا داد زد: علیکم السلام ستار اینجا نیس، رفته در کوه.

پرسیدم: کوه! برای چی رفته توی کوه؟ جواب نداد. فکر کردم شاید نشنیده، داد زدم برای چی رفته توی کوه؟

صدای مرد یکدفعه شد، مثل صفحه سوزن خورده گرام قدیمی آقام، هی پشت سر هم گفت: در کوهه، در کوه، کوه گفتم: کی برمی گرده، فردا زنگ بزنم یا پس فردا؟

باز گفت: در کوهه

غر زدم: زهر مار و در کوهه. بعد داد کشیدم: می دونم فهمیدم. می گم اگه فردا زنگ بزنم هسش، می خوام باهاش حرف بزنم.

این دفعه شمرده شمرده گفت: نمی تانه بیاد. طالبان اومدن، مرزا امن نیس.

صدای بوق گوشم را کر کرد. کارت را از داخل تلفن کشیدم بیرون و گفتم مرده شور اون ریخت نحستو ببرن. چشم هایم را باریک کردم توی گردی صفحه ساعت، چه زود شده بود یازده! چند قدمی را که رفته بودم، برگشتم. کارت را دوباره فرو کردم و شماره گرفتم.

***

صدای زنگ آمد، کیه، کیه؟ اومدم. دست های ترم را با لباس خشک کردم و فکر کردم یعنی کیه اول صبحی! در را که باز کردم سهیلا خانم را دیدم، زن اسمال آقا بقال سر کوچه که تازگی روی شیشه مغازه اش نوشته بود، مینی سوپر گلرنگ.

مِن مِنی کردم به جای سلام، و تعارف که بفرمایید.

از لای در نگاهی به داخل انداخت گره روسری اش را باز و بسته کرد و گفت: خیلی ممنون مزاحم نمی شم. شوهرت خونه س؟

گفتم: نه رفته سر کار.

گوشه لبش کج شد رو به پایین: بنایی دیگه؟

سر تکان دادم که یعنی بله.

نفهمیدم برای چی انگشت دواند، تویی دسته طلایی موهایش که از روسری بیرون بود، و گفت والله چطور بگم، اسمال آقا دیشب که اومده بود خونه خیلی برزخ بود. می گفت برا ما افت داره یه افغانی بخواد تو محل رفت و آمد کنه. بالاخره دختر جوون داریم. تازه دیشب رفته بوده سوپری ماست و پنیر هم بخره. بعد پشت چشمی نازک کرد و گفت والله خواهر من نمی دونم تو چرا زن این افغانیه شدی، مگه ایرانی قحط بود؟! تازه زن آقای فرخی هم دلش شور می زنه. آخه اونم دو تا پسر داره. اگه یه وقت خدای نکرده زدو یکیشون معتاد شدن از چشم شوهر تو می بینن.

انگار یکی جفت پاهایم را قلم کرد، به در تکیه دادم و گفتم: ستار صبح سحر می ره سر کار دم غروب برمی گرده، کاری به کار کسی نداره.

سهیلا خانم شانه بالا انداخت، و دوباره طره موها را از زیر روسری بیرون آورد و گفت: والله به خدا دلم برای خودت می سوزه. می گم حالا که شوور جوون کردی، اقلاً به خودت برس. بیا ببرمت پیش زری خانم، یه مشی رو موهات می ذاره، آدم حض می کنه. برا منم زده، خیلی م گرون نیس، پونزه تومن، نیگا. بغضم را قورت دادم و گفتم خیلی ممنون، بهتون زحمت می دم. به هفته نکشید که ستار وانت آورد برای اثاث کشی. جمع کردن همه خرت و پرت ها یک ساعت هم نشد. چیزها را که ریخت توی ماشین، گفت تو برو بشین جلو، من می رم اون پشت رو بارا. وانت که از کوچه می گذشت، زل زدم به اسمال آقا که آمده بود جلوی مغازه و داشت بِر و بِر ما را نگاه می کرد.

***

شُره عرق دوید روی میله وسط کمرم، لباسم را باد باد دادم. توی گوشی تلفن که هنوز داشت زنگ می خورد، گفتم: آخه مرتیکه عوضی چرا انقدر طولش می دی، مگه می خوای از تخار بیای اینجا جوابُم بدی؟!

***

خانه نیم ساز نه برق داشت و نه گاز. پنجره هایش چهارچوب فلزی زنگ زده ای بودند بی شیشه. پرده حاشیه داری را که تازه دوخته بودم، از توی چمدان درآوردم و به ستار گفتم بکوبدش بالای پنجره. با هم اتاق را فرش کردیم، همان فرش قرمز. گاز پیک نیکی را هم گذاشتم آن گوشه و سه، چهار تا قابلمه و بشقاب را هم کنارش. بعد هم خندیدم که «بیا اینم آشپزخونه اُپن!»

ستار دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت: آشپزخانه اپن هم می سازم برات، با یک مهمانخانه دو برابر بزرگ تر از مهمانخانه اینجا.

رفتم که گاز و یخچالم را بگذارم خانه آقایم، اما راهم ندادند. نه خودم، نه وسایلم را. من هم از لجم یکراست همه را بردم سمساری و مفت فروختم.

***

بالاخره صدای وز وزی توی گوشی پیچید، گفتم الو الو باقی محمد منم سارا

خِر خِر کرد: ها می دونم، گفته کِردمت که ستار در کوهه. دخترش هم مریضه نمی تانه بیاد ایران، اِلاش1 کن برو پی زندگیت.

مگر این زانو راست می شد. کاغذی را که صبح همان روز از آزمایشگاه گرفته بودم، از توی کیف درآوردم، تای آن را باز کردم، درشت نوشته بود Positive2