بیا تا گل برافشانیم...

«به بهانه اعیاد شعبانیه»

از سوم تا پانزدهم شعبان را شاهد اعیاد شعبانیه­ایم! اعیادی که برای ما شیعیان از چند جنبه بسیار مهم می­نماید!
یکم این که درس­های کربلا هویت و فلسفه باورمندی ما را در زندگی به گونه­ای رقم زده است که اندیشه، رفتار و گفتار ما در طول قرن­ها به سمت و سوی جهاد در راه خدا، مقابله با ظالم، حمیت و شجاعت، اعتماد به نفس و صبوری، کفرستیزی، مبارزه با نفاق و دورویی و نهایتاً انتظار به ظهور منجی، سیر صعودی داشته است!
انتخاب نام ائمه و پیامبر گرامی اسلام برای فرزندانمان و تبعیت از سنت و پیام­های آنان از یک سو و از دیگر سو الهام از آیات کلام­الله مجید، حیات طیب را برایمان به ارمغان آورده، برای تحقق آرزوها قرابت به خدا و درخواست از وی را وجهه تلاش و همت خود قرار داده با شادی ائمه شادیم و در سوگواری آنان سوگوار!
در این باب گفتنی­ها زیاد است، اما ناگفته­هایی هم هست که انسان در شرایطی خاص نمی­تواند سکوت کند و دم بر نیاورد، زیرا امام علی (ع) می­فرماید: «العلم والعمل توأمان اذا افترقا احترقا...» [علم و عمل با هم اند چون یکی نباشد دیگری هم نیست...]
آری بسیاری از ما عالم بی عملیم، یعنی در باور ذهنی خود احترام ویژه­ای برای پیامبر (ص) و ائمه معصومین (س) قائلیم. اما از آنچه آنها سفارش کرده­اند غافل و یا جاهلیم!
فلسفه انتظار می­طلبد که بدانچه باور داریم در عمل نیز نشان دهیم!
به عنوان مثال در اعتقاد به ظهور منجی و آشنایی با هر آنچه با او در پرده غیبت و یا در هنگامه ظهور تبلور و عینیت می­یابد فقط در عمل می­توان از آن سود برد.
درست به خاطر دارم ایام کودکی را، وقتی مادر خدابیامرزم با همسایگان بعد از ادای دوگانه صبح برای یگانه­ای که همه چیز از اوست و بی او همه هیچند بیرون در ورودی منزل و کوچه را هر بامداد آب و جارو می­کردند و در بعضی مواقع هم گلاب به در و دیوار می­پاشیدند تا خوشبو شود. وی معتقد بود هر کوچه­ای که پاک و تمیز و خوشبو باشد امام زمان (عج) از آنجا عبور می­کند!این باور آثار عملی خود را در پاکی و پاکیزگی و تقوی نشان می­داد به گونه­ای که همسایگان برای تمیز کردن کوچه و جلو خانه­شان از یکدیگر سبقت می­گرفتند!
نکته دوم آن که آنان باور داشتند، امام زمان شاهد و ناظر کار آنان است، و از آن رو در محضر خدا گناه نمی­کردند در اینجاست که یادم به سخنان امام راحل (ره) می­افتد که:«عالم محضر خداست، در محضر خدا گناه نکنید...»
بهترین شیوه بازداری از گناه بدون آن که ناظر و پلیسی حاضر باشد و یا تعقیب و دستگیری و مجازات، همان باور قلبی است که مسلمانان را مصونیت می­بخشد!
کسی که به ظهور منجی باور دارد گناه نمی­کند، دروغ نمی­گوید، ظلم و ستم روا نمی­دارد و از مال حرام پرهیز می­کند!
این صفات حمیده نشانه ایمان است! خداوند ما را در برابر آن همه نعمات و راهنمایی­ها مسئول دانسته است!
حال باید از خود سؤال کنیم، باور و میزان باورمندی ما به خدا، پیامبر (ص) و ائمه (س) چه میزان است!
در این شرایط است که می­توانیم پرونده اعمال خود را ورق بزنیم و نیم­نگاهی هم به گذشته داشته باشیم تا از پس غفلت­های بسیار، آینده را با چراغ راهنمای خود و دیگران باشیم!
امید به ظهور منجی، انسان را امیدوار، حق­طلب، راستگو و راست­کردار بار می­آورد، از طرفی تسلیم ظلم و جور نشده در جهل مرکب نمی­ماند!
خداوند در قرآن کریم فرموده است، ما از آن جهت پیامبر برای شما فرستادیم تا جهان از حجت خالی نماند «لئلا یکون للناس حجه بعد الرسل...»
به هر تقدیر، اعیاد شعبانیه بهانه­ای است برای شادمانی و تقویت باورهایی که ما را از خطا و نسیان بازمی­دارد و یادمان می­آورد که ما مسلمانان و به ویژه شیعیان صاحب بزرگ و گرانقدری داریم که هم امیدافزاست و هم بازدارنده از گناه. همان وظایفی که پیامبران الهی بر دوش کشیده­اند، مبشر «بشارت دهنده» و نذیرا «هشدار دهنده»
آری مکتب انتظار، دانشنامه توانایی­ها برای رسیدن به قلل رفیع باورمندی است که نه تنها هیچ ضرری در آن نمی­بینیم، بلکه همه منفعت است و بر این باور جامعه از بسیاری تنش­ها و چالش­های ناشی از زیاده­خواهی، مصرف­گرایی، تجمل­پرستی، زراندوزی، عادت به گناه و تخلف از دستورات الهی رها شده مصونیت پیدا می­کند!
حتی اگر به زعم ناباوران این فرض محال مطرح باشد که چنین نیست و منجی در کار نیست! باور به آن هم سود دنیا دارد و همه سود آخرت!
و اما بعد!
جشن­های شعبانیه باید به گونه­ای طراحی و برپا شود که مردم کوچه و بازار خود برپاکننده و برگزارکننده آن باشند و نه صرفاً دعوت شده!
هر چند حضور و آمادگی مردم باورمند فلسفه چنین جشن­هایی را عملی کرده است، اما خودجوشی جوانان و اشتیاق آنان از روی آگاهی و باورمندی، به این جشن­ها رونقی دوگانه می­دهد!
باید تشویق کنیم که همه استعدادها به میدان آیند، هنرمندان در این روزهای شادمانی، هنر خود را بنمایانند، چه اشکال دارد که کاروان­های شادی راه بیاندازیم همانگونه که کاروان­های عزا در ایام محرم و صفر به خیابان­ها می­فرستیم!
باید کاری کنیم که همان خودجوشی عزاداری امام حسین به گونه­ای شادی­بخش برای روز تولد آن عزیز همگانی شود!
آش و شله­زردهای نذری، شربت و شیرینی، دعوت به محافل و مجالس شادی­بخش همراه با صرف ناهار یا شام برای فقرا و مستمندان، بازدید از بیماران و ناتوانان، استمالت و دلجویی از خانواده شهدای گرانقدر، جانبازان و آزادگان و همه کسانی که به نوعی با قدم و قلم در خدمت اسلام و انقلاب بوده دمی فراغت بال نداشته­اند همه را در روزهای شاد دریابیم!
چراغ­های رنگین را در کوچه و بازار روشن نگاه داریم و کاملاً شرایط را برای شادی و شادمانی فراهم کنیم. حتی می­توانیم از سازهای محلی تأیید شده برای جلب قلوب کودکان و نوجوانان استفاده نماییم!
در مناسبت­ها مراسم عروسی و پیوند زوج­های جوان را با کمک خیّرین به صورت گروهی راه بیاندازیم و با کارناول­های شادی آنها را به خیابان بیاوریم. بشکنیم سدهای حزن و اندوه را و از اندوه به در آییم و به قول حافظ: «گل برافشانیم و طرحی نو دراندازیم!»