فراغت نوین
فراغت ، مال این روزهاست ، نه مال آن روزهای پرمشغله ی گذشته كه نان صبحانه را می پختند و آتش غذا را می ساختند و آب آشامیدنی را از سرچشمه می آوردند . فراغت ، مال این روزهای لوله كشی شده و ماشینی و مایكروویوی است . 
توسعه ی فناوری و جایگزینی آن به جای نیروی انسانی ، فرصتی برای انسانها ایجاد كرد تا بتوانند اوقات خود را آن جور كه دلشان می خواهد استفاده نمایند.
جامعه‌شناسان ، اوقات فراغت را لحظه‌هایی می‌دانند كه فرد ، فارغ از كار و مسئولیت ، آن را بر اساس تمایل شخصی خود تنظیم می‌كند ؛و برنامه آن در مورد هركس متفاوت است و به  سلیقه ، نیازهای روحی، سن و توان مالی فرد بستگی دارد.
ولی آنچه جای تامل دارد این است كه لحظه لحظه ی
«اوقات فراغت» در جامعه ی امروز،  نشان دهنده ی 
«فرهنگ» جامعه است. به این معنی كه چگونگی گذراندن اوقات فراغت افراد یك جامعه ، تا حد بسیاری معرف ویژگی‌های فرهنگی و میزان توسعه‌یافتگی آن جامعه است.
 بنابراین اگر طرح و نقشه ی زندگی و كار جوانان با برنامه‌هایی كه برای اوقات فراغت خود تنظیم می‌كنند، مغایرت داشته باشد و یا تفریحات و فعالیت‌های فراغتی آنها با هنجارهای فرهنگی در تضاد ‌باشد ،  اوقات فراغت به یك مشكل اجتماعی بدل خواهد شد.
تا حالا از این زاویه به وقت های بیكاری نگاه كرده بودید ؟ احتمال می دادید همین ساعت های فراغت از كار و درس ، آینه ی فرهنگ جامعه شود ؟
می بینید ! زندگی خوبه ، ولی به این راحتی ها هم نیست . ما باید در مقابل لحظه لحظه ی عمرمان جوابگو باشیم . حتی زمانی كه دلمان می خواهد
آرام و بی خیال روی تخت خوابمان مقابل كولرگازی چرت بزنیم و به هیچ چیز و هیچ كس فكر نكنیم .
همین می شود ساعات خواب جوانان مسلمان ایرانی ! انگار هیچ رقم نمی شود بی خیال قاعده و قانون زندگی شد . خوب زندگی یعنی همین .
نفس به نفس ، عمری است كه می رود و التماس و زاری هم موثر در برگشتش نیست .
اوقات فراغت ، یعنی لحظه‌هایی كه مال خودمان است. مال خود خودمان. مثل یك بوم سفید نقاشی كه رنگ و تصویرش را برحسب سلیقه ی خودمان انتخاب می كنیم و می كشیم . رنگ هایی متنوع و زیبا ، به وسعت تمام زیبایی های جهان ، اما در وقتی محدود . یعنی ساعت‌های زندگی ما‌ن آن‌قدر نیستند كه بشود به  راحتی از دستشان داد .
فراغت ، بخشی از ساعات ارزشمند عمر انسان است که نباید به بطالت و سردر گمی از بین رود.
وقتی فراغت ، فتنه می شود
فراغت ، فتنه می شود ، اگر پشت ماشین بنشینیم و صدای سامانه فوق ارتعاشی آن را تا آخر بپیچانیم .
فرقی نمی كند موسیقی لس آنجلسی بگذاریم یا چیز دیگر ، مهم صدای انكرالاصواتی است كه گاهی گلدان اتاق مرا در طبقه ی سوم آپارتمانم
می لرزاند . مهم خواب بعد از ظهر بیماری است كه می پرد و شاید حرفی بزند و آهی بكشد و شاید برایمان تبدیل به فتنه ای  شود .
فراغت ، فتنه می شود ، اگر با یك خط تلفن همراه ، ساعتها پای پیامك زنی و بولوتوس بازی با مزاحمت های نوین امروزی اش بنشینیم و آخر ماه ،
 كلی پول قبض بدهیم .
فراغت ، فتنه می شود ، اگر ساعت ها با رفیقی شفیق ،
خیابان گردی و پاساژگردی و پارك گردی كنیم و آخر شب ، از پادرد خوابمان نبرد و مغزمان سوت بكشد از هجوم صداها و آدمهایی كه از صبح تا شب از كنارشان رد شدیم و به آنها خندیدیم ؛ كه حالا مثل اشباح سیاه نیمه شب به سراغمان بیایند و وجدانمان را غلغلك دهند و خواب شب را سلب كنند و ... .
فراغت ، فتنه می شود ، اگر برای گسترش روابط اجتماعی و فقط جهت كسب تجربه ، به پارتی های شبانه رویم و مدام صدای دوبس دوبس مثل پتك بر سرمان كوبیده شود و نور فلش مدام خاموش و روشن شود و چیزی بخوریم و دلمان بخواهد از پنجره به سمت ماه پرواز كنیم و ... .
فراغت ، فتنه می شود ، اگرساعت ها پای بازی های
رایانه ای نشستن را به خانه ی مادربزرگ و دسته جمعی
سینما رفتن و مسافرت یك روزه ترجیح دهیم  . فتنه می شود ، چون حالا شماره عینكمان بالا رفته . چون گاهی آدم های بیرون از رایانه را هم مثل آدم های درون رایانه می بینیم و دلمان
می خواهد در مقابل حرف بی ربطشان یك مشت جانانه بخوابانیم زیر چشمشان و امتیاز بگیریم .
فراغت ، فتنه می شود ، اگر نه برای دانش افزایی ،
بلكه برای شناخت بیشتر آدم های احتمالا جنس مخالف ، در كلاس هایی كه عنوانش مهم نیست و مختلط بودنش مهم است شركت كنیم و نه به حرف های استاد ، به  اداها و نگاه ها  توجه كنیم و آخر سر ، فتنه اش جانمان را بسوزاند و در جوانی پیرمان كند داغ دلسوزش!
فراغت ، مزاحمت و مردم‌آزاری و زیر پا گذاشتن قوانین و وقت‌كشی و هر جور بی‌نظمی و بی‌بندوباری نیست .اینها به قول پیامبر اكرم (ص)  ،
مایه فتنه بسیاری مردم است.
اوقات فراغت ، باید به ما آرامش دهد تا برای انجام كارهای جدید انرژی داشته باشیم  ، نه آنكه آنقدر خسته مان كند كه لازم باشد یك روز بعد از آن را استراحت كنیم .
 اوقات فراغت در ایران
همان طور كه گفتیم اوقات فراغت ، فرصت مناسب و زمان خوبی است برای بهتر زندگی كردن و رسیدن به هر آنچه از خود انتظار داریم .
 اما فكر می كنید چند درصد از ایرانی ها از اول هفته  برای تعطیلی آخر هفته شان برنامه ریزی می كنند ؟ چند درصد ایرانی ها اگر روز چهارشنبه ازشان بپرسی  :
 «آخرهفته چی كاره ای ؟ » جواب می دهند :
«حالا ببینیم چی می شه »؟ این همه بی برنامگی
 برای یك روز و نیم در هفته ! این همه باری به هرجهت و خود را به پیشامد ها سپردن برای 144 ساعت در هفته و 1728ساعت در سال ! گاهی یك زندگی با یك ساعت عمل مفید و فكر عمیق متحول می شود ، آن وقت چطور می شود به سادگی از 1728 ساعت آن گذشت ؟
ما در كشورمان نسبت به مقیاس جهانی ، اوقات فراغت بیشتری داریم :
- «متوسط زمان اوقات فراغت در ایران ، 90روز درسال ودر جهان ، 80 روز در سال می باشد .
 - میانگین ساعت فراغت جهانی 5ساعت است كه در ایران 23/5ساعت می باشد .»
آیا لازم است ایران كه كشوری جوان است، ساعاتی بیشتر از دیگر كشورها اوقات فراغت داشته باشد ؟ آیا این همه تعطیلی فصلی و بین التعطیلی
و وصل كردن وسط هفته به آخر هفته و ...
لازم است ؟ آیا نباید برنامه ریزی دقیق تر و هدفمندتری برای این اوقات انجام داد؛ تا تبدیل به اوقات مفید و مولد شود ؟ آیا به سمت فراغت های غربی پیش نمی رویم ؟
چقدر توانسته ایم فراغت بومی را ترویج دهیم ؟

منبع: گروه خانواده و زندگی تبیان